FROM NO MONEY TO MO’ MONEY – Κεφάλαιο 5ο

Posted: December 19, 2012 in Uncategorized
Tags: ,

ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΑ ΟΞΥΜΩΡΑ, ΕΤΑΙΡΙΕΣ, ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙΑ

07.08.09

Όσο δυνατό κι αν είναι το γονίδιο του νομά, είναι στιγμές που εκτιμάς το σπίτι, το studio, ένα ποτήρι κρασί, συνδέοντας νέα μηχανήματα για να γράψεις καινούριες ιδέες. Η δημιουργικότητα θέλει περισυλλογή, προσωπικό χώρο και χρόνο, για να μαζέψεις εμπειρίες και εικόνες, να τις κάνεις ήχους, στίχους, νότες, αφήγηση.

Μόλις τελείωσα την εγκατάσταση ενός παλιού συστήματος ηχογράφησης και μίξης, το οποίο αγόρασα στο ένα τριακοστό της αρχικής του τιμής. Γιατί τόσο φτηνά; Γιατί ζούμε σε εποχή εμμονής με το καινούριο, το γρήγορο, το τεχνολογικά υπερσύγχονο. Όμως τα καλά τραγούδια δεν πάλιωσαν ποτέ…

Είναι άλλο ένα οξύμωρο που ζω καθημερινά: από τη μια, η εξειδίκευση σε ό,τι πιο σύγχρονο μουσικοτεχνολογικά για να μπορώ να το διδάξω ή να το χρησιμοποιήσω στη δική μου δουλειά, κι από την άλλη, επιλογή κλασικών τρόπων παραγωγής, αν υπηρετούν το μουσικό σκοπό.

Σαφώς και είναι χρήσιμη η γνώση, η εξειδίκευση, αλλά δεν πρέπει να γίνεται αυτοσκοπός. Ξέρω τόσους μουσικούς παραγωγούς που ετοιμάζουν με τις ώρες βιβλιοθήκες δειγμάτων, ανανεώνουν πληθώρα μουσικών προγραμμάτων, παιδεύονται με απόκρυφες ιδιότητες μηχανημάτων, μα σπάνια γράφουν νότα.

Κανείς λοιπόν δεν έχει ενδιαφέρον για ένα κλασικό σύστημα ηχογράφησης με το οποίο πραγματοποιήθηκαν μεγάλοι δίσκοι της τελευταίας δεκαετίας, κι εγώ πρέπει να εκμεταλλευτώ την ευκαιρία, ώστε με ισορροπημένο συνδυασμό ρομαντισμού και τεχνογνωσίας να γράψω την Ανέλιξη…

08.09.09

Άλλη μια πτήση, άλλο ένα ταξίδι, μα αυτή τη φορά όχι για συναυλία.  Εικοστή δεύτερη πτήση σε λιγότερο από τρεις μήνες κι αυτή τη φορά για να επισκεφτώ τη Σαρδηνία για το γάμο ενός κολλητού. Φίλος απ’ τα παλιά, απίστευτος μουσικός, άνθρωπος που δε βλέπω όσο συχνά θα ήθελα από τότε που γεννήθηκε ο Stereo Mike. Μα το γάμο του δε θα τον έχανα με τίποτα κι έτσι δυστυχώς αρνήθηκα την πρόταση για το 2ο Athens Hip-Hop Festival.  Αντί να επιστρέφω λοιπόν από Αθήνα, είμαι σε πτήση από Alghero προς Λονδίνο και μόλις αντικατέστησα το [Rap περιοδικό] XXL με το Macbook για να διηγηθώ…  Στα iTunes περιέργως ο Calvin Harris. Στο XXL διηγήσεις διασήμων rapper που άφησαν την πολυεθνική τους για να κυνηγήσουν το Όνειρο μέσα από μια ανεξάρτητη εταιρία…

Τα πράγματα βέβαια δεν είναι προσωπικά με τις εταιρίες. Απλά έτσι είναι. Στο μεγαλύτερο ποσοστό τους απαρτίζονται από λογιστές και δικηγόρους, που θα μπορούσαν να πουλάνε ίσως πλυντήρια ή αυτοκίνητα, αλλά για κάποιους λόγους – που δεν είναι οι μεγάλες τους προσωπικές δισκοθήκες ή το μεράκι τους για τη μουσική – πουλάνε [πουλούσαν] CD. Και φροντίζουν τη λίστα “προτεραιοτήτων” από το εξωτερικό, και κατόπιν τους εγχώριους A-listers, γράφοντας τους “εναλλακτικούς” εκεί που δεν πιάνει μελάνι.

14.09.09

Πέντε το πρωί, μόλις συμπλήρωσα την παραπάνω παράγραφο – γιατί με διέκοψε η προσγείωση – και στέλνω αρχεία στους μουσικούς συνεργάτες με τη 17η μίξη μιας νέας ιδέας. Οι οιωνοί για το κομμάτι είναι καλοί, αποτελεί την προσφορά μου για το album μιας υπερταλαντούχας φίλης και είμαι πολύ ευχαριστημένος με την τελευταία μίξη που μόλις έκανα. Πρώτα όμως έστειλα ένα αρχείο γραφειοκρατικής φύσης στους ακαδημαϊκούς μου συνεργάτες.

Τέτοιες στιγμές, νωρίς (αργά;) τα ξημερώματα, βλέπω καθαρά τη διπλή ζωή που χρόνια τώρα ζω. Πανεπιστήμιο και μουσική. Μουσική και πανεπιστήμιο. Δε λέω, μ’ αρέσουν και τα δυο, κι η ζωή μου είναι μουσική. Με γεμίζει που τη ζω σ’ όλες τις πλευρές της: στο studio, στη σκηνή, στο club, στο πανεπιστήμιο. Μ’ αρέσει που είμαι ενεργός στη βιομηχανία και αυτό ενημερώνει τα όσα διδάσκω. Αλλά και το πανεπιστήμιο μου δίνει την ευκαιρία να δω αυτά που κάνω μέσα από αναλυτικό πρίσμα. Μόνο άμα διδάξεις, λένε, μαθαίνεις κάτι πραγματικά. Κι είναι αλήθεια, μόνο όταν μπω στη διαδικασία να αναλογιστώ πώς είναι να μην ξέρεις κάτι για να το εξηγήσω, μόνο τότε βάζω σε τάξη τη λογική μου για να κατανοήσω κι ο ίδιος για ποιο λόγο κάνω πράγματα στην τέχνη – στο studio ή στο χαρτί.

Είναι αυτές οι στιγμές που ξαποσταίνεις και βλέπεις τι σου συμβαίνει. Μετά το διάλειμμα της Σαρδηνίας, οι λίγες μέρες στην Αγγλία είναι μέρες δουλειάς, περισυλλογής και αναλυτικού πρίσματος. Βλέπω καθαρά την έννοια “νεό κεφάλαιο” να με φλερτάρει. Βλέπω αλλιώς την Ελλάδα και την αστεία μουσική βιομηχανία της. Βλέπω αλλιώς τους συνεργάτες μου. Βλέπω αλλιώς τις εκφραστικές μου ανάγκες.

Συγκεντρώνεσαι τόσο φανατικά στο όνειρο, που καμιά φορά χάνεις το εύρος του. Είναι τέτοια η πόρωση για τη μουσική, που πέφτεις με τα μούτρα. Άλλα πρόκειται για αληθινό έρωτα, όχι για ενθουσιασμό. Είναι η Ιδέα που κάνει τα μάτια σου να λάμπουν, ακουμπάς το μουσικά όργανα και ο ήχος γεμίζει τα δάχτυλά σου, τα χέρια σου, τ’ αυτιά σου, την καρδιά σου… Και αφηγείσαι με ήχο όλα αυτά που νοιώθεις.  Προσπαθείς να μεταφράσεις τη διάθεσή σου με μελωδίες, με μοτίβα. Είναι σαν την ανάγκη να εκπνεύσεις. Κι αρχίζουν οι επιτυχίες, οι δίσκοι, οι συνεργασίες, κι έρχεται μια στιγμή που “πρέπει” να γράψεις ένα album, δεν το εκπνέεις στο ρυθμό σου. Όχι γιατί δεν μπορείς, ή γιατί δε θέλεις, ή γιατί έχασες την όρεξη γι’ αυτή την αυθόρμητη εκπνοή, αλλά γιατί αρχίζει να σε πνίγει επικίνδυνα η έννοια προθεσμία. Η οποία από μόνη της δεν είναι κακή – έχει ανάγκη ο άνθρωπος από όρια για να συγκεντρωθεί.  Αλλά όταν η λεπτή ισορροπία των δύο ζωών αρχίζει να πλημμυρίζεται από προθεσμίες, δε θες να νοιώσεις σα ζογκλέρ που κινδυνεύει να χάσει τις μπάλες – ειδικά την μπάλα της μουσικής.

Και το διάλειμμα μ’ έκανε να συνειδητοποιήσω πως βρίσκομαι σε σταυροδρόμι. Αύριο έχω συνάντηση στο πανεπιστήμιο σχετικά με το συμβόλαιο που θα συνοδεύσει τη μόνιμή μου έδρα. Πόσο δεσμευτικό θα είναι; Θα έχω αρκετές ώρες για τη μουσική; Μήπως ακόμα ζω όνειρα άλλων, ενώ θα ‘πρεπε να τα πετάξω όλα και να ζήσω το δικό μου; N’ αφοσιωθώ στο όνειρο τώρα που είναι πραγματικότητα; Μήπως κρατάω απλά μια συνετή ισορροπία επιβίωσης. Γαμιέται η σύνεση. Rock n’ roll. Θα τη βρω την άκρη. Πάει 6 το πρωί κι έχω μια διαφήμιση να ηχογραφήσω. Για την 1η μου συναυλία στο Λονδίνο. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο κεφάλαιο. Όπως και το κεφάλαιο περί εμπιστοσύνης στους μουσικο-βιομηχανικούς μου συνεργάτες. Αυτοί ξέρουν ποιός είμαι; Σαν άνθρωπος; Σαν καλλιτέχνης; Ποιές είναι οι εκφραστικές μου ανάγκες; Ή αποτελώ απλά μια επένδυση. Όπως είπα, ένα άλλο, μεγάλο κεφάλαιο…

Comments
  1. kappa MYSTA says:

    ρε Μιχάλη, πολύ χαίρομαι το ημερολόγιο σου! 🙂
    θα σου εξηγήσω από κοντά… αν το θυμηθ(ώ/είς).
    φιλιά από Κύπρο

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s