FROM NO MONEY TO MO’ MONEY – Κεφάλαιο 7ο

Posted: January 9, 2013 in Uncategorized

Λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα, ’09

Κάθομαι στο μετρό από Angel για Νorthwick Park και νοιώθω κάπως διαφορετικά για το live της Κυριακής στην Αθήνα… Όχι μόνο γιατί είναι για το Χαμόγελο Του Παιδιού, όχι μόνο γιατί το feeling είναι πιο underground, όχι μόνο γιατί χώρισα, αλλά γιατί όλα νοιώθουν πιο αληθινά… Καμιά επικονωνία με μανατζαρέους, καμιά pop πολιτική, μια πρόβα όπου ξανάκουσα τα κομμάτια μου με λίγη απόσταση – έχοντας κάνει ένα δίμηνο διάλειμμα από την τελευταία συναυλία – και το να τα ξαναραπάρω κάπως πρωτόγνωρα, με πήγε πίσω στην περίοδο που τα είχα πρωτογράψει.

Τελικά πρέπει όλα να ισοπεδωθούν για να γράψω δίσκο; Όχι πως στην επιφάνεια μοιάζει κάτι ισοπεδωμένο…  Από το τέλος του ’07 που κυκλοφόρησε το Xli3h, κέρδισα ένα MTV βραβείο, προτάθηκα για άλλα δύο, έπαιξα αμέτρητες συναυλίες, διασκεύασα/παρήγαγα αγαπημένους Έλληνες καλλιτέχνες κι έφτασα στο Top 10 του ελληνικού ραδιοφώνου. Ουσιαστικά όμως; Έχω χωρίσει – μέσα μου – από τους επιφανειακούς σκοπούς αυτής της βιομηχανίας και νοιώθω πως ξεκινάω πάλι από την αρχή. Κι αυτό κουβαλάει το φόβο του αγνώστου, αλλά και τον ενθουσιασμό της δημιουργίας!

Από τότε που συνειδητοποίησα τα παραπάνω, συγκεντρώθηκα και πάλι καθαρά στη δημιουργική διαδικασία. Η επιτυχία έρχεται με τις παγίδες της. Μια από αυτές, είναι οι σχέσεις που δημιουργείς. Συνεργάτες, στελέχη, βοηθοί, σύμβουλοι – ένας στρατός που στην αρχή σε περικλείει σα σύμμαχος, γιατί κάτι μαγικό βρήκε στη δουλειά σου και σ’ ακολουθεί στην ανοδική σου πορεία. Μα μετά παρασιτεί πάνω στη δημιουργικότητά σου, γιατί αποτελείς επένδυση. Κι αν είσαι πιστός απ’ την φύση σου, έχεις διπλό πρόβλημα. Γιατί από τη μια, νοιώθεις ένα καθήκον στον καθένα που έκανε κάτι για το μεράκι σου, την αγάπη σου, την ανέλιξη σου, μα από την άλλη, η δημιουργία απαιτεί απόλυτη αυτονομία, ελευθερία, μοναξιά. Κι αν οι γύρω σού τρώνε το οξυγόνο της δημιουργικότητας, το οφείλεις στη μουσική σου, την έκφραση και την ολοκλήρωση να κόψεις με μαχαίρι τον ομφάλιο λώρο της υποχρέωσης και της ευγνωμοσύνης. Αν σε εμποδίζουν από το ταξίδι σου προς ανοιχτούς ορίζοντες, τότε το μόνο που όφειλες ήταν να προχωρήσεις. Οφείλεις να μη μείνεις στάσιμος. Σε πιστέψαν σαν καλλιτέχνη και τέχνη σημαίνει πρόοδος, πρόκληση όλων των δεδομένων. Αν οι γύρω σου γίνουν “δεδομένα”, τότε υπέγραψαν οι ίδιοι τη διακοπή κάθε συνεργασίας.

Μακρυγόρησα για να καταλήξω πως εδώ βρίσκομαι. Στην κοπή του ομφάλιου λώρου και κάθε αλυσίδας που προσπαθεί να με φυλακίσει, είτε λόγω συμβολαίου, είτε λόγω παρελθόντος, είτε λόγω συμφέροντος. Μπορεί να ακούγεται σαν υπολογιστικό παιχνίδι, αλλά καμιά φορά πρέπει να παίξεις με τους όρους του παιχνιδιού. Η έκφραση δε θα γίνει θύμα. Δεν είμαι επένδυση κανενός που δε με καταλαβαίνει. Η ζωή είναι μικρή και μέσα μου υπάρχει μια φλόγα, μια φωνή που θέλει να φωνάξει. Κι έτσι είμαι στο κλίμα, για να συνεχίσω να γράφω ως έκφραση της βιολογικής μου ανάγκης για δημιουργικότητα. Απ΄την καρδιά στην πένα κι από τα δάχτυλα στα πλήκτρα. Για μένα. Για κανέναν. Και για όλους που θα μοιραστούν τις αφηγήσεις μου, την κάθαρσή μου. Για τους υπόλοιπους;  “Hmm…Well” in the words of Axl W. Rose…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s