FROM NO MONEY TO MO’ MONEY – Κεφάλαιο 9ο

Posted: January 24, 2013 in Uncategorized

ΥΠΟΚΕΦΑΛΑΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΚΕΦΑΛΙΔΕΣ

16.01.10

Eric Satie στα ακουστικά και μόλις είδα δύο επεισόδια από τη ζωή της Anne Franke στο BBC. Σίγουρα υπάρχει κάποιος υποσυνείδητος μηχανισμός εν δράσει πίσω από τις πρόσφατες ψυχαγωγικές μου επιλογές, οι οποίες έχουν να κάνουν με αυτοβιογραφίες και ημερολόγια. Η αυτοβιογραφία του Wolfgang Flur (από τους Kraftwerk) από τη μία, το ημερολόγιο της Anne Franke από την άλλη. Πολλά πράγματα για τα οποία θέλω να μιλήσω, να γράψω, ταυτόχρονα. Τελευταία παρατηρώ πως με πιάνει ένα άγχος να εκφράσω εδώ όλες τις ιδέες, όλες τις αφορμές που λειτουργούν ως εναύσματα για να γράψω. Κι αυτό αντιμάχεται την ανάγκη για αυθόρμητη κάθαρση, για αυτόματη γραφή. “Εμετός ψυχής” είχε πει κάποτε η Χάρις Αλεξίου όταν πρωτοδιάβασε τους στίχους μου για το ‘Φεύγω’. Πώς να συγκροτήσω τον ειρμό και να ικανοποιήσω και τις δύο αυτές ανάγκες κάθαρσης; Ίσως με υποκεφάλαια και επικεφαλίδες:

ΘΛΙΨΗ

Νομίζω πως έχω μπλοκάρει τα δάκρυα τόσες φορές και τόσο πολύ από τότε που παρατήρησα – πολύ μικρός – την ίδια μου την ευαισθησία, που τώρα υπάρχουν μόνο δύο άκρα: να μην τα εκφράσω καθόλου ή να ξεσπάσω σε λυγμούς. Γι’ αυτό με παρατηρώ να τα πνίγω. Είναι η δεύτερη φορά που θυμάμαι στη ζωή μου σημείο από τηλεοπτική σειρά ή ταινία να μου προκαλεί τυφώνα συναισθημάτων. Και τις δύο φορές σημεία που απεικόνισαν την τρυφερότητα της μητρικής αγάπης. Και στιγμιαία ξέβρασε όλη μου η αγάπη, συνδυασμένη με σεβασμό, ευγνωμοσύνη και φιλία για τη μητέρα μου, μαζί με φόβο για το αν υπάρχει αρκετός χρόνος να εκφράσουμε τον πλούτο των συναισθημάτων της αγνής μας σχέσης. Όλα αυτά μέσα σ’ ένα βραχυπρόθεσμο πανικό να τα επικοινωνήσω. Την πρώτη φορά βέβαια αυτό ήταν μια αόριστη φοβία που πήγαζε από την μεγάλη αγάπη που της έχω. Είναι φυσική ανθρώπινη αντίδραση απέναντι σε κάτι μονάκριβο και πολυσήμαντο. Σήμερα, ήταν σίγουρα και έκφραση του πολύ αληθινού φόβου που πηγάζει από την περιπέτεια του καρκίνου που πέρασε μέσα στο 2009. Η θετική της ενέργεια, ο ηρωισμός της και η αξιοπρέπειά της είναι αξιοσημείωτες αρετές που ανέκαθεν έδειχνε να κατέχει, όμως σ’ αυτή τη δοκιμασία απέδειξε πως τις έχει σε απίστευτο βαθμό. Είναι μόνο μια παράγραφος ευγνωμοσύνης και τιμής απένατι στη μητέρα μου… Τα υπόλοιπα στο κομμάτι που της αφιερώνω στην ΚATALH3H.

Κάθε μέρα τη σκέφτομαι με μια γλυκήτητα κι ένα σεβασμό για τη στάση της, αλλά συμπάσχω κιόλας με μεγάλο και αληθινό πόνο για τη δοκιμασία της. Κι ενώ βουρκώνω και τελικά τα δάκρυα βρίσκουν τρόπο να κυλήσουν, πιστέυω και διαλέγω το θαύμα της υγείας της και των καθαρών της εξετάσεων. Δημιουργικά οραματίζομαι τα γλυκά της γεράματα μέχρι τα οποία έχω καταφέρει να την κάνω κι άλλο περήφανη, να της εκφράσω όσο πιο πολλές σκέψεις, την αγάπη μου, το σεβασμό μου. Τη σφίγγω στην αγκαλιά μου και της στέλνω όλη μου τη θετική ενέργεια. Και τα δάκρυα δίνουν θέση σε λυγμούς, μα δε λυπάμαι. Αφήνω να βγει η θλίψη από μέσα μου και να μείνει μόνο ελπίδα, θάρρος, θετική ενέργεια.

Μόνος στο σπίτι, στo studio, στο κρύο Harrow, με τον Satie να παίζει μυστήριες, παλιές, σκοτεινές μα και μαγικές μελωδίες. Το χιόνι έχει λιώσει κι έχει δώσει τη θέση του στη βροχή. Καιρός για τη γλυκιά θλίψη που έχω από παιδί και με κάνει να γράφω. Όπως τότε που σπάραζα από λυγμούς μόνο και μόνο λόγω της μουσικής που συνόδευε το τέλος κάποιας ελληνικής σειράς. Θυμάμαι πως μάλλον τραγούδαγε ο Νταλάρας, ζήτημα αν ήμουν οχτώ. Με παρηγόρησε ο θείος μου και μου έκανε εντύπωση γιατί ήταν ρεαλιστής και ναυτικός. Μα με αγαπούσε. Καιρός για studio. Σαββατόβραδο χωρίς ίχνος προτίμησης για έξοδο και rock n’ roll. Άλλωστε το έκαψα στην Ελλάδα. Κι εδώ πέρασε μια βδομάδα ελάχιστα δημιουργική. (Από τον Satie στους Cure και ανεβαίνει η διάθεση… Τι συναισθηματικό ταξίδι που είναι η μουσική; Άλλωστε το ‘πε ο Robert Smith όταν κάποτε έπαιξε μουσική στον XFM: “Music that makes me… feel.” ‘Boys Don’t Cry’ λοιπόν – ειρωνία – και συνεχίζουμε…) Ελάχιστα δημιουργική βδομάδα, όμως έβαλα πολλά πράγματα σε τάξη. Γραφειοκρατίες και τάξη στο σπίτι και το studio. Έτσι ήμουν από μικρός. Έπρεπε να ‘ναι στην τρίχα το γραφείο και το δωμάτιο για να διαβάσω ή να γράψω μουσική. Κάπου διάβασα ότι υπάρχουν Θιβετιανοί ζωγράφοι που ετοιμάζουν όλη μέρα την παλέττα και τα χρώματά τους μόνο και μόνο για να ζωγραφίσουν στα λίγα λεπτά της δύσης του ηλίου. Κι αυτό με φέρνει στο παρακάτω κεφάλαιο… Η έμπνευση δεν πιέζεται μα είναι τόσα που θέλω να προλάβω.

ΔΥΝΑΜΙΚΟ

Αυτό το δημιουργικό άγχος με πιάνει πάντα σε κρίσιμες στιγμές της ζωής μου. Αντίστοιχο υπαρξιακό έπαθα στα 24-25 μου όταν ένοιωθα πως το μικρόβιο του δημιουργού-ερμηνευτή είχε μείνει ανέκφραστο. Μετά γεννήθηκε ο Stereo Mike και οι ‘Σάτυροι Νομάδες’. Κι ενώ η έμπνευση δεν πιέζεται, φοβάμαι την τεμπελιά, την καθημερινότητα, τη ρουτίνα που μπορούν να σε αποτρέψουν – στιγμιαία – από τ’ όραμα. Θέλω να εκφράσω όλα αυτά που έχω μέσα μου, θέλω να με σοκάρω με αυτά που μπορώ να κάνω, θέλω να καινοτομήσω, να αλλάξω τον κόσμο, να κάνω τη διαφορά, να αφήσω παντοτινούς στίχους και μουσικές στο χρόνο, να γράψω, να βρω νέα εκφραστικά οχήματα, να πειραματιστώ, να σκηνοθετήσω, να συνθέσω, να πραγματοποιήσω το δυναμικό μου, να το ξεπεράσω και να φτάσω πέρα από τους γνωστούς ορίζοντες… Μα όταν περάσω μια βδομάδα καθημερινότητας και σχετικής αδράνειας φοβάμαι πως απομακρύνομαι από το κάλεσμα, από το όραμα.

Ήμουν σε μια άρνηση και αδιαθεσία που εξέφρασα με παθητική ψυχαγωγία και πάρα πολύ ύπνο. Ίσως και να τον είχα ανάγκη. Μα το κάλεσμα με κλώτσισε σήμερα, γυμνάστηκα, διάβασα, είδα ντοκυμαντέρ και πήρε μπρος ο εγκέφαλος. Τελικά η πνευματική τροφή είναι σαν τη διατροφή. “Είσαι αυτό που τρως”. Χρήσιμο συμπέρασμα. 

ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΟ ΟΞΥΜΟΡΟ

Κι έτσι συνεχίζω ν’ ακούω Cure μετά τον Satie… Δυο δίσκοι αγορασμένοι από τα iTunes, πράγμα σπάνιο εφόσων προτιμώ το φυσικό δίσκο, την ποιότητά του και το βιβλιαράκι με τους στίχους, τα credits και τα γραφικά. Και το οξύμορο είναι πως ακούω ιστορικά ηχογραφήματα μέσα από μια ηχητική γραμμή που κοστίζει τουλάχιστον 5000 λίρες, αλλά σε ποιότητα mp4. Κάτι λείπει…

Στο αυτοκίνητο οι Ministry, ο Manson, οι Tool, οι System Of A Down, οι Slipknot, οι Sex Pistols – όλα σε CD – που θα παρέχουν τα samples για ένα mixtape κάποτε. Η ιδέα είναι, metal instrumentals με rap από πάνω, σ’ ένα mixtape δώρο για το κοινό. Χωρίς ιδιαίτερη παραγωγή, λίγο beat, πάνω από τα metal riffs, rap κουπλέ και τα original συγκροτήματα στα ρεφρέν. Σε κοινή, θυμωμένη θεματολογία, γρήγορα, τσάμπα και αυθόρμητα. Και σε mp3. Πρέπει να προκαλέσω την τελειομανία μου και να καλέσω τον σκέτο ερμηνευτή σ’ αυτό το project. Κάτι ωμό, ειλικρινές… Για τα παιδιά… Για εμένα.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s