FROM NO MONEY TO MO’ MONEY – Κεφάλαιο 10ο

Posted: January 30, 2013 in Uncategorized

ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ

29.04.10

Πίσω στο Λονδίνο μετά από τρεις βδομάδες στην Ελλάδα, με διακοπές, ξενύχτια, live – με Ημισκούμπρια και Ονιράμα μεταξύ άλλων – αλλά και σημαντικές συναντήσεις. Εξελίξεις που μπορεί να σημάνουν την πορεία προς αναπάντεχες κατευθύνσεις στο πολυσυζητημένο μουσικό σταυροδρόμι.

Μετά από όλο αυτό το διάστημα, και τρεις μέρες πριν την προγραμματισμένη μου αναχώρηση, οι αγαπητοί μανατζαρέοι με κάλεσαν σε συνάντηση στα γραφεία τους για να συζητήσουμε το νέο μας συμβόλαιο, το απαλλακτικό μου από τη νυν εταιρία και την πρόταση της επόμενης.  Μου επιφύλασσαν και την έκπληξη της πρότασης προς αύξηση του προσωπικού ποσοστού τους – χαριστικά – κατά 5%. Το βασικότερο πρόβλημα σε όλο το στήσιμο του deal όπως το είχαν στο μυαλό τους ήταν το εξής…

Την παραγωγή των album την κάνω μόνος μου, από την πρώτη νότα και τον πρώτο στίχο, μέχρι την τελική μίξη. Όλη η διαδικασία γίνεται με προσωπικά μου έξοδα, δηλαδή με προσωπικό εξοπλισμό, χωρίς να υπάρχει ανάγκη περαιτέρω εξόδων προς ηχολήπτες, παραγωγούς και εξωτερικά studio. Με άλλα λόγια παράγω εξολοκλήρου τους δίσκους μου, οπότε πέρα από εκπροσώπηση, προώθηση και διανομή, δεν έχω ανάγκη από παραγωγό-εταιρία. Μια εταιρία, κατά τα ελληνικά δεδομένα, μπορεί να ονομαστεί “παραγωγός” μόνο αν (με) πληρώσει για την παραγωγή ενός album. Κι ενώ η προσφορά της επόμενης ήταν πολύ καλή, οι αγαπητοί μανατζαρέοι αποφάσισαν να τοποθετήσουν την προσωπική τους εταιρία ως θυγατρική, μεταξύ πολυεθνικής και καλλιτεχνών που εκπροσωπούσαν οι ίδιοι. Πράγμα ίσως δίκαιο απέναντι σε κλασσική περίπτωση καλλιτεχνών, εφόσων εμπλέκονται στην “παραγωγή” τους, αλλά ασύμφορο και άδικο απέναντι μου. Ειδικά αν αναλογιστεί κανείς πως η συνεργασία μας αρχικά σήμαινε αποκλειστικά εκπροσώπησή μου (απέναντι σε εταιρίες μεταξύ άλλων), εφόσων παρείχα πάντα έτοιμο προϊόν. Άλλωστε η εν λόγω επόμενη πολυεθνική αναζητούσε εδώ και καιρό απευθείας συμβόλαιο μαζί μου, πράγμα που καθυστερούσαν οι μανατζαρέοι με διάφορα – προσωπικά τους – προσχήματα, λες και ο εγωισμός του manager πρέπει να υπερέχει της καριέρας του καλλιτέχνη.

Τώρα οι εν λόγω managers αποκάλεσαν τον εαυτό τους ως παραγωγό-εταιρία, υπέγραψαν με αυτή την ιδιότητα με την πολυεθνική, και μου πρότειναν συμβόλαιο με τους ίδιους, στο οποίο με αποκαλούν απλά “ερμηνευτή”, τους εαυτούς τους “παραγωγούς”, και βέβαια οι όροι που απορρέουν από όλα αυτά είναι σαφώς άδικοι, ασύμφοροι κι εξευτελιστικοί.  Πάνω σε όλα αυτά έβαλαν και το κερασάκι της 5% αύξησης του προσωπικού τους management ποσοστού (ενώ η επόμενη πολυεθνική ούτως ή άλλως θα απαιτούσε 10% στις ζωντανές μου εμφανίσεις, βάσει του νέου δισκογραφικού μοντέλου των 360-deals).

Καλά δεν καταλαβαίνουν αυτοί οι άνθρωποι, οι οποίοι είναι και οι δύο νεότεροι μου κι εκ των οποίων ο ένας ήταν φοιτητής μου κάποτε, πως δε γεννήθηκα εχθές, πως έχω και απλή λογική και ένα αναγνωρισμένο πλέον IQ, γνώση της αγοράς και πορεία στον χώρο; Δεν καταλαβαίνουν ότι αν η ακαδημαϊκή κοινότητα της Αγγλίας με προάγει σε πρεσβύτερο λέκτορα στα 31 μου, ίσως πρέπει και οι ίδιοι να έχουν καθαρότερη εικόνα του τίτλου και της ουσίας της δισκογραφικής μου δουλειάς, και να το αντικατοπτρίσουν αυτό και στους συμβολαιογραφικούς όρους;

Βέβαια στη δεύτερη συνάντηση που καταφέραμε να κάνουμε – αφού έφυγα ένα 24ωρο αργότερα – συμφώνησαν με την επιχειρηματολογία μου και διαφωνία στην αρχική αύξηση, αλλά διαφώνησαν να μου επιτρέψουν να μελετήσω το συμβόλαιο τους με την πολυεθνική, ισχυριζόμενοι ότι αυτό είναι μεταξύ τους, ενώ εμένα θα έπρεπε να με ενδιαφέρει η συμφωνία μου με τους ίδιους. Η δική μου εκδοχή υπογράμμιζε πως εφόσων υπάρχουν όροι στο μεταξύ μας συμβόλαιο που επηρεάζονται από τους όρους του δικού τους συμβολαίου, τουλάχιστον αυτοί πρέπει να μου αποκαλύπτονται, όπως επίσης και στο δικηγόρο μου. Έτσι βρήκαμε μια μέση οδό κι εγώ έφυγα έχοντας κερδίσει μία μάχη, αλλά γνωρίζοντας πολύ καλά ότι το συμβόλαιο με το οποίο έφευγα θα ήθελε μεγάλη μελέτη, σκέψη και – τελικά – απόρριψη.

Το σκέφτηκα λίγες μέρες στην Αγγλία, προστέθηκε η αλλαγή των δεδομένων και του χρονοδιαγράμματος του γυρίσματος του video clip (για το νέο single), σκέφτηκα περισσότερο τις νύχτες που δεν μπορούσα να κοιμηθώ από την ίωση που εξελίχτηκε σε γαστρεντερίτιδα, και έβγαλα τα εξής συμπεράσματα:

  • Έπαιξα και σπούδασα μουσική και παραγωγή πάρα πολλά χρόνια για να γίνω αυτόνομος και να μην έχω κανέναν τσιφλικά πάνω από την έκφρασή μου και τη δημιουργικότητά μου
  • Συνεπώς δε χρειάζομαι καμία εταιρία – ή άνθρωπο – μεσίτη μεταξύ του δημιουργικού μου προϊόντος και της εταιρίας που θα το προωθήσει και θα το διανέμει (licencing)
  • Ναι, χρειάζομαι εκπρόσωπο στη χώρα που κυκλοφορεί η μουσική μου και παίζω συναυλίες, αλλά αυτός πρέπει να δρα με γνώμονα το συμφέρον της καριέρας μου (και το δικό του, εφόσων η πρόοδος και εκμετάλλευση της καριέρας μου του επιφέρει κέρδη). Όμως όχι ιδιοτελώς, προτείνοντάς μου όρους που υπηρετούν το κέρδος της δικής του δισκογραφικής, απαξιώντας για τους αληθινούς ρόλους που ουσιαστικά διεκπεραιώνω
  • Επήλθε ένας χρονικός εκβιασμός με την αργοπορημένη παρουσίαση των συμβολαίων και τη χρονική πίεση της κυκλοφορίας του νέου single και video. Με άλλα λόγια, για να πραγματοποιηθεί το γύρισμα και να παραμείνουμε κοντά στο συμφωνημένο χρονοδιάγραμμα, έπρεπε να υπογράψω το συντομότερο. Όμως κατά τα ίδια τους τα λεγόμενα, τα συμβόλαια μπορούσαν να μου είχαν δωθεί νωρίτερα για μελέτη. Μήπως λοιπόν ήθελαν πάνω στον ενθουσιασμό της νέας κυκλοφορίας να μη δώσω σημασία στους ασύμφορους για μένα όρους; Μήπως και η πρόταση άυξησης του management ποσοστού, που κατόπιν πήραν πίσω, ήταν απλά προσπάθεια απόσπασης προσοχής με τον ίδιο σκοπό; Καλά, με διψασμένο έφηβο νόμιζαν πως είχαν να κάνουν κι όχι με άνθρωπο που έχει δουλέψει σε τόσες θέσεις στη μουσική βιομηχανία και ακαδημία εδώ και 10 χρόνια; Μην ξεχνάμε πως ο όλος ενθουσιασμός της αγοράς (πολυεθνικών και θυγατρικών) γύρω από το “Απλά Ζωή” – το νεό μου single – είχε να κάνει με την ποιότητα του ίδιου του κομματιού, δηλαδή με τη δική μου δημιουργία. Πώς θα άφηνα η δική μου δημιουργικότητα να γίνει παράγοντας δικού μου εκβιασμού;
  • Οι μανατζαρέοι καβάλησαν το καλάμι με τις πρόσφατες επιτυχίες τους και εξέφρασαν το κόμπλεξ του κοντζαμπάση που πλήγει τους Έλληνες από την τουρκοκρατία και μετά. Δηλαδή, σε περίληψη, κάποια από τα συμπτώματα είναι τα εξής:
    1. Δεν τους ενδιαφέρει η υγιής, ομαδική πρόοδος αλλά το πρόσκαιρο κέρδος
    2. Δεν καταλαβαίνουν ότι έτσι θα έχουν λιγότερες συνολικές απολαβές σε βάθος χρόνου (πράγμα που αποδεικνύει η παρούσα οικονομική κατάντια της Ελλάδας)
    3. Αν φροντίσεις την ομάδα, καταλάβεις την ουσία των συνεργατών σου και γαλουχήσεις την πρόοδο του συνόλου σε βάθος χρόνου, όλοι θα βγουν κερδισμένοι. Αλλιώς θα κάνεις την “αρπαχτή” και κάποια μέρα θα μείνεις πολύ μόνος

Συνεπώς έφτασε ο κόμπος στο χτένι, αυτή ήταν η αφορμή να μου τελειώσει η υπομονή και βλέποντας έντονα τα αληθινά χρώματα των συνεργατών μου πήρα την απόφαση πως τα χνώτα μας και οι αισθητικές μας δεν ταιριάζουν και πως είναι θέμα χρόνου να εκραγεί η βόμβα της συνεργασίας μας. Βέβαια αυτοί είναι χαρακτηρισμοί που σχημάτισα παρατηρώντας προσεκτικά την κατάσταση από την αρχή της συνεργασίας. Απλά έρχονται καίριες στιγμές που σημαδεύουν νέες εποχές και κατευθύνσεις.

Κι έτσι, αυτοί μπορούν να συνεχίσουν με το Group τους, κι εγώ με τη μουσική μου!

Until the next episode…

Advertisements
Comments
  1. I couldn’t agree more! By the way, I’ve heard so much about you from a former student of mine, Elena Micy!!!! Take care!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s