FROM NO MONEY TO MO’ MONEY – Κεφάλαιο 11ο

Posted: February 7, 2013 in Uncategorized

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ANELI3H

15.03.2011

Πώς αλλάζουν τα πράγματα; Πέρασαν πολλοί δημιουργικοί μήνες, συγκεντρωμένοι και αρμονικοί – όσο αρμονική βέβαια μπορεί να είναι η δημιουργία. Οι ιατρικές εξετάσεις της μητέρας μου συνέχισαν να είναι καθαρές, η μόνιμη έδρα στο πανεπιστήμιο έγινε πραγματικότητα, ο ορίζοντας ξεκαθάρισε εταιριακά, κι εγώ έβαλα το κεφάλι κάτω και δούλεψα φανατικά την τελική ευθεία της “Ανέλιξης”, μέσα σε ευγνωμοσύνη και εμπιστοσύνη για το τελικό όραμα.

Αυτή η ηρεμία που εμπνέεται από την πίστη στο όνειρο βοηθάει την αυτοσυγκέντρωση, αλλά και τις συγκυρίες. Είναι αλήθεια ότι οι καταστάσεις δεν ορίζουν εμάς, αλλά εμείς τις καταστάσεις, βάσει της εικόνας του κόσμου που έχουμε μέσα μας. Αυτήν εκφράζουμε και έτσι δημιουργούμε την πραγματικότητα γύρω μας. Έτσι, πριν ακόμα ξεκαθαρίσει το οτιδήποτε και με μόνα αξιώματα τη σχέση μου με τη μουσική και τη – βιολογική μου – ανάγκη έκφρασης, κοίταξα τον ορίζοντα και ήξερα εκείνη τη στιγμή ότι, όπως και να έρθουν τα πράγματα, εγώ θα γράφω μουσικές και στίχους… πάντα. Όποιος και να τις κυκλοφορήσει, όσος καιρός και να περάσει, όσος κόσμος και να τις ακούσει. Όταν όμως απλοποιήσεις έτσι τις συντεταγμένες, σπάσεις τις αλυσίδες και σταματήσει να σε νοιάζει η λεπτομέρεια της διαδρομής, τότε είναι που το υποσυνείδητό σου πείθεται για τον προορισμό και με μια μαγική απλότητα υλοποιεί το όχημα που θα σε φέρει εκεί. Από τη στιγμή που εγώ πήρα – ή ξαναθυμήθηκα – την ασυμβίβαστη απόφαση να ακολουθήσω το όνειρο, τα κομμάτια του παζλ βρήκαν τη θέση τους ένα-ένα.

Πρώτα έστειλα το τελικό email στους managers αρνούμενος εντελώς το συμβόλαιο που μου πρότειναν και διακόπτοντας κάθετα τη συνεργασία. Μεσολάβησαν κάποια τηλεφωνήματα ξεκαθαρίσματος, αλλά ήταν φανερό ότι η απόφασή μου ήταν τελική. Μίλησα και με ένα γνωστό από την “επόμενη” εταιρία και έμεινα έκπληκτος από το γεγονός ότι ήθελε να συνεργαστούμε παρόλο που διέκοπτα με το management – μάλιστα στις βδομάδες που ακολούθησαν ένοιωσα έναν ενθουσιασμό από τα στελέχη της εταιρίας για άμεση συνεργασία μαζί μου. Αυτό ήταν ήδη πολύ θετικό για τη δημιουργική μου αυτοπεποίθηση. Η άποψή μου για τη νυν εταιρία παρέμενε αρνητική, βασισμένη στην εικόνα που μου είχε μεταφέρει ο πρώην manager, μην έχοντας ουδέποτε άμεση επικοινωνία μαζί της, παρά μόνο μέσω αυτού. Έτσι, ανακουφισμένος, περίμενα το (συμφωνημένο) απαλλακτικό της, αφού όλα έδειχναν πως η επόμενη εταιρία θα μου έκανε μια όμορφη δισκογραφική πρόταση. Το βασικότερο όμως απ’ όλα ήταν ότι ένοιωθα ελεύθερος από τη στιγμή της διακοπής της συνεργασίας με τους managers. Τώρα καταλάβαινα πόσο μου είχε κοστίσει. Ανέπνεα, και αυτό μου έβγαινε σε δημιουργικότητα στη σύνθεση, στην παραγωγή, στους στίχους. Είχα άπειρες ιδέες γραμμένες, αλλά τώρα έφτανα τη δομή τους σε τελικά στάδια, τραγούδια. Κι έγραφα καινούρια. Επίσης ξημέρωνε ένα νέο κεφάλαιο στην επαγγελματική μου πορεία. Ήμουν έτοιμος να εκπροσωπήσω τη μουσική μου και στη βιομηχανία, δίχως τρίτους και μεσάζοντες.

Την ημέρα όμως που η επόμενη εταιρία μου έστειλε την όμορφη πρόταση, η νυν απέσυρε το απαλλακτικό της, και μάλιστα με ένα λακωνικό email που ανέφερε ότι η απόφαση πάρθηκε κατόπιν “ωρίμου σκέψεως”. Σοκ και δέος. Δεν το πίστευα. Νόμιζα πως είχα ξεκαθαρίσει τα πάντα και ετοιμαζόμουν για μια νέα αρχή. Σκέφτηκα κάμποσες θεωρίες συνωμοσίας που θα μπορούσαν να εξηγήσουν μια τέτοια στροφή 180 μοιρών. Μίλησα και με τις δύο εταιρίες, έδωσα μάχες, έκανα πολλαπλές συναντήσεις, συζήτησα με ένα δικηγόρο από το πανεπιστήμιο – που είχε υπάρξει μέλος της ομάδας που κέρδισε τη διάσημη υπόθεση του George Michael – και πάντα το ίδιο αποτέλεσμα. Η “νυν” ανένδοτη, η “επόμενη” απογοητευμένη. Όμως εγώ δεν είχα πει ψέμματα σε κανέναν. Οι προθέσεις μου ήταν ειλικρινείς, η έρευνά μου για την επόμενη κίνηση αποτέλεσμα της απελευθέρωσης από το management και του απαλλακτικού που είχε επικοινωνηθεί από την εταιρία. Δηλαδή τι έπρεπε να κάνω μέσα στο ενδιάμεσο εξάμηνο, να μη μελετήσω την επόμενή μου κίνηση; Οπότε συνέχισα να είμαι ειλικρινής με όλους, γιατί η ειλικρίνια αποτελεί τη γρηγορότερη οδό, γιατί η εσωτερική μου ελευθερία σήμαινε ότι δεν είχα καμία όρεξη για συμβιβασμούς, και γιατί έτσι θα μάθαινα τί είχε συμβεί στα παρασκήνια προκαλώντας μια τόσο απροσδόκητη εξέλιξη.

Τελικά, η νυν εταιρία μου με ήθελε ειλικρινά – όπως αποδείχτηκε αργότερα – αλλά είχε υποκύψει στην πίεση του πρώην manager μου προκειμένου να με μεταφέρει ο ίδιος στη δικιά του. Μάλιστα είχε συμφωνηθεί η πληρωμή ενός σεβαστού ποσού εκ μέρους του, ώστε να καλυφθούν τα έξοδα του προηγούμενου album και να προχωρήσουμε επιτυχώς στο απαλλακτικό. Όταν λοιπόν έμαθαν ότι εγώ είχα λήξει το management, αναθεώρησαν αμέσως το απαλλακτικό.

Για περίπου πέντε λεπτά ένοιωσα μια ικανοποίηση και αναγνώριση, όχι μόνο γιατί η εταιρία μου ανέκαθεν με ήθελε, αλλά γιατί τελικά με ήθελαν τρεις ταυτόχρονα και έδιναν μάχη για μένα και το νέο μου υλικό. Ακόμα και ο πρώην manager, μετά από τόσα προβλήματα στη σχέση μας, ήταν έτοιμος να πληρώσει από την τσέπη του για να με έχει στην ομάδα του. Βέβαια – αν και καλοπροαίρετη – για άλλη μια φορά η μη ξεκάθαρη συμπεριφορά του είχε δημιουργήσει προβλήματα. Δεν έπαυε όμως να σημαίνει όλο αυτό ότι με πίστευε δημιουργικά και με εκτιμούσε σαν άνθρωπο. Οι κακοί όροι – για μένα – του συμβολαίου που μου προσέφερε ίσως ήταν και μία προσπάθεια να πάρει πίσω τα χρήματα που θα έχανε από αυτή τη “μεταγραφή”. Πόσο πιο εύκολα θα ήταν τα πράγματα αν τα ήξερα όλα αυτά; Γι’ αυτό η διαφάνεια απλοποιεί τη ζωή. Και γι’ αυτό η απόφασή μου αυτονομίας από management συνέχιζε να είναι σωστή. Αλλά τι θα έκανα με την “επόμενη” εταιρία και – πιο ουσιαστικά – με τον εκρόσωπό της, τον οποίο θεωρούσα πλέον φίλο;

Έτσι, μόλις πέρασαν αυτά τα πέντε λεπτά κάθαρσης, είχα νέο πρόβλημα στα χέρια μου. Έπρεπε ή να απογοητεύσω το φίλο μου και την “επόμενη”, ή να προβώ σε νομική μάχη με την “νυν”, γιατί σίγουρα δεν είχε καμιά διάθεση να με αφήσει να φύγω έτσι απλά. Αντιπρότεινα διάφορα ανταλλάγματα, αλλά είχε αρχίσει να γίνεται εμφανές ότι το ζήτημα δεν ήταν πια το αντίβαρο της απαλλαγής. Υποστήριζαν – επέμεναν – ότι το management ήταν ο μόνος λόγος που ξεκίνησαν τη διαδικασία του απαλλακτικού, το συμφωνημένο ποσό αποτελούσε μόνο κάλυψη εξόδων κι όχι την αξία “εξαγοράς” μου, και ανέκαθεν με ήθελαν στο roaster της εταιρίας τους. Οπότε γιατί έδινα ακόμα μάχη για να πάω αλλού; Γιατί μετά από τρία χρόνια στην παλιά εταιρία η μόνη εικόνα που είχα για τη συνεργασία μας ήταν αυτή που μου μετέφερε ο τότε manager, και δεν ήταν καλή. Ήθελα την καλύτερη στέγη για το νέο μου υλικό. Οι δε είχαν δείξει ενθουσιασμό. Οι μεν δεν είχαν προωθήσει το προηγούμενο album ικανοποιητικά. Τέλος – αν και κανονικά δεν υπάρχει χώρος για συναισθηματισμούς στη μουσική βιομηχανία – ένοιωθα φιλία, υποχρέωση και πίστη στην αποτελεσματικότητα της πολλά υποσχόμενης μελλοντικής συνεργασίας. Έπρεπε να πάρω μια απόφαση…

Το καλό σε όλα αυτά είναι ότι παρέμεινα ευγενικός στις συναντήσεις, ειλκρινής, δεν τσακώθηκα με κανέναν και, πάνω απ’ όλα, συνέχισα να είμαι δημιουργικός. Η νέα αυτή κρίση δε με επηρέασε καθόλου στην πρόοδο της Ανέλιξης. Συνέχισα να γράφω και να παράγω έχοντας πίστη στο όραμα – αυτός ο δίσκος θα ήταν ο καλύτερός μου ως τώρα και θα έβρισκε τρόπο να φτάσει στα αυτιά και τις καρδιές του κόσμου. Κάπως, στο χρόνο του, με τον τρόπο του. Είναι γεγονός ότι η καλή μουσική δε χάνεται, αλλά είναι επίσης γεγονός ότι χωρίς προώθηση και διανομή μπορεί να μη φτάσει σε όσο κόσμο ίσως δικαιούται. Όμως όσο παρέμενα ήρεμος, συγκεντρωμένος και – κατά περίεργο τρόπο – βέβαιος, τόσο πιο αρμονικά οι στίχοι ενώνονταν με τις μελωδίες και η παραγωγή τα έδενε όλα μαζί όπως τα οραματιζόμουν. Ίσως όταν δεν έχεις πια τίποτα να χάσεις, η έκφραση είναι πιο άμεση, πιο αποτελεσματική, πιο ωμή; Ίσως το να γράψω την Ανέλιξη με ασυμβίβαστη έκφραση ήταν και η μόνη μου διέξοδος σ’ αυτή τη φάση. Παράλληλα, δίδασκα στο πανεπιστήμιο σε ένα αρκετά έντονο τρίμηνο, όμως χαρούμενος που η “πρωινή μου δουλειά” είχε μονιμοποιηθεί, δίνοντάς μου ένα υπόβαθρο ασφάλειας που βοηθούσε και τη δημιουργία.

Οι μήνες που ακολούθησαν ήταν γεμάτοι. Ακαδημαϊκή ζωή την ημέρα, ζωή μουσικού τη νύχτα, λίγες ώρες ύπνου. Καλή διατροφή και γυμναστήριο, επιστροφή στις πολεμικές τέχνες στα διαλείμματα. Εργατικότητα και αποτελεσματικότητα με πολλή ενέργεια. Τώρα που η Ανέλιξη έχει τελειώσει και έχω περάσει μία πρώτη χαλαρή βδομάδα μου φαίνεται απίστευτο το πρόγραμμα που ζούσα. Αλλά όταν η δουλειά βγαίνει, η έμπνευση δε σ’ αφήνει και τα αποτελέσματα σε ικανοποιούν, παίρνεις ενέργεια να συνεχίσεις.

Κάπου μέσα σ’ όλα αυτά, ήρθε και η τελική απόδειξη του ενδιαφέροντος της νυν εταιρίας, υπό τη μορφή της κάλυψης του video clip για το πρώτο single. Κάτι που δεν ήταν μέρος της αρχικής μας σύμβασης και αυτό με έπεισε ότι ήταν έτοιμοι να υποστηρίξουν το νέο υλικό. Παράλληλα, είχα αρχίσει να κατασταλλάζω στο εμφανές επιχείρημα πως δύο εναπομείναντες συμφωνημένοι δίσκοι – ο ένας εκ των οποίων τελείωνε – με την υπάρχουσα εταιρία, ήταν πολύ πιο ευχάριστο δημιουργικό χρονοδιάγραμμα από χρόνια χαμένα σε νομικές μάχες, πιθανότατα χωρίς καν να μπορώ να κυκλοφορήσω νέο υλικό. Αυτό εξήγησα και στο φίλο της άλλης εταιρίας, ο οποίος – υπέροχος άνθρωπος – μου έδωσε την ευχή του, και έτσι προχώρησα στο επόμενο κεφάλαιο, το γύρισμα του κλιπ του “Απλά Ζωή” στο Λονδίνο.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s