FROM NO MONEY TO MO’ MONEY – Κεφάλαιο 12ο

Posted: February 14, 2013 in Uncategorized

ΑΠΛΑ ΖΩΗ

31.03.2011

Το τραγούδι αυτό το είχα γράψει σχεδόν ένα χρόνο πριν το video και την κυκλοφορία του… Είχα νοιώσει τον ενθουσιασμό όλων όσων το είχαν ακούσει. Είχα αγχωθεί για το χαμένο καλοκαίρι του 2010 μέσα στο οποίο όλοι όσοι το ήξεραν το προγραμμάτιζαν σαν hit. Είχα ηρεμήσει από αυτό το άγχος και το άγχος ότι θα πήγαινε χαμένη η πρόβλεψη μου για τη ‘χημεία’ που αναμενόταν διεθνώς ανάμεσα στο rap και τον electro-house ήχο. Όχι βέβαια ότι το έγραψα μελετώντας υπολογιστικά τις επόμενες τάσεις στον ήχο και τη μόδα, απλά είχα απορροφήσει τα ηχητικά ερεθίσματα που μου προσέφερε του Λονδίνο, τα είχα συνδυάσει με προσωπικά βιώματα, και αυτό βγήκε σε τραγούδια.

Η μητέρα μου είχε γίνει καλά και ένοιωθα απέραντη ευγνωμοσύνη απέναντι στο σύμπαν. Ο νέος μου κολλητός – μετά από μια συγκατοίκηση δύο χρόνων – και άνθρωπος-καταλύτης για την χαρούμενη πλευρά της έκφρασής μου, μου είχε διδάξει να ζήσω το ‘τώρα’, να διασκεδάσω χωρίς ενοχές. Αυτές οι δύο νέες δυνάμεις στη ζωή μου, η ευφορία της ευγνωμοσύνης σε συνδυασμό με την αγκαλιά της χαρούμενης, ανέμελης μεριάς της ζωής, νομίζω ευθύνονται για τη γέννεση του τραγουδιού “Απλά Ζωή”.

Μπαίνοντας στο 2010, μετά από ένα περιπετειώδες 2009, η υγεία της μητέρας μου ήταν τόσο μεγάλος παράγοντας στον ψυχισμό μου, που δε γινόταν να μη βγει και στη μουσική μου έκφραση. Ο κολλητός αυτός, που μόλις είχε γυρίσει στην Ελλάδα μετά τη διετή μας συγκατοίκηση, είχε ξεκλειδώσει μια μεριά μου που δε γνώριζα συνειδητά… Δεν είχα περάσει την ανέμελη παιδική ηλικία που ακούω πολλούς να περιγράφουν και δεν ήξερα γιατί. Δεν πέρασα δύσκολα, αλλά δεν πέρασα ανέμελα. Είμαι σίγουρος ότι αν δεν επερχόταν η κάθαρση για αυτό το ψυχολογικό μπλόκο, θα είχα σίγουρα κάποτε middle-life crisis. Ο φίλος που περιγράφω είχε μια ποιότητα που έχουν όλοι οι ευφυείς άνθρωποι: την ικανότητα να γίνεται παιδί όταν πρέπει, υπέυθυνος επαγγελματίας όταν πρέπει, με συμπόνοια για τους φίλους του, αλλά και μια ιδεολογικά ριζική αναρχία ως θεμέλιο της φιλοσοφίας του. Γυρίσαμε τη νύχτα του Λονδίνου και άλλων πόλεων ζώντας την κάθαρση της χορευτικής μουσικής, του τώρα, της έντασης του ήχου, της υπόστασης διαλογισμού που μπορεί να φέρει η ‘παράδοση’ στο ρυθμό. Κατάλαβα τη δύναμη της κοινωνικής διάστασης του συλλογικού χορού, τη ‘nirvana’ του να χάσεις την υπόστασή σου μέσα σε ένα πλήθος που φαίνεται ‘ναρκωμένο’ στο μπάσο και τα τύμπανα.  Ένοιωσα τις γεννήτριες των synthesiser να συντονίζονται με πτυχές μου μέσα στην υποτιθέμενη ‘μονοτονία’ τους. Χαμογέλασα με την ‘εκδίκηση’ της ρυθμικής, αφρικανικής μουσικής απέναντι στη μελωδική σοβαροφάνεια που μας δίδαξε η ευρωπαϊκή κλασσική παράδοση. Κατάφερα να αποσυντονιστώ για κάποιες ώρες ή στιγμές από τη νεύρωση του ‘μετά’, του πλάνου, την αδυναμία της κάθε εποχής να σταματήσει να σχεδιάζει. Και σ’ αυτές τις στιγμές της θορυβώδους – γεμάτης decibel – σιωπής, είδα πρώτη φορά καθαρά τον εαυτό μου στον ‘καθρέφτη’. Σε μια εσωτερική σιωπή – περικυκλωμένη από κόσμο, ένταση, θόρυβο, ήχους, γεννήτριες – επιτέλους βρήκα το θάρρος/θράσος να πατήσω pause. Όχι δε μιλάω για στιγμές ‘οράματος’ σαν αυτές που περιέγραψαν οι hippies υπό την επήρεια LSD. Περιγράφω στιγμές κρυστάλλινης αλήθειας και κάθαρσης στο μυαλό μου. Διαλογισμού μέσα από το μηχανικό χορό. Μέσα σε ένα πλαίσιο παιδικής έλλειψης ενοχών που σχεδίασε άθελά (?) του ένας αυθόρμητος κολλητός.

Όπως τα δελφίνια – το πιο έξυπνο ζώο μετά τον άνθρωπο – έτσι και οι ευφυείς άνθρωποι επιλέγουν το παιχνίδι και την ψυχαγωγία ως σημαντικό μέρος της ζωής τους και του αφιερώνουν σεβαστό κομμάτι χρόνου. Αυτό μου δίδαξε αυτός ο φίλος, που έπαιξε το ρόλο του ως ριζικός καταλύτης, όταν με βρήκε στο εύφορο έδαφος που δημιουργούν τα μεγάλα χαστούκια της ζωής. Το να κοντέψεις να χάσεις το σημαντικότερο άνθρωπο της ζωής σου είναι ίσως το μεγαλύτερο χαστούκι. Σου εξαφανίζει τα δεδομένα που έχεις χτίσει και σου ραγίζει την εικόνα που είχες για τη ζωή. Σε τέτοιες φάσεις είσαι έτοιμος να αναθεωρήσεις όχι μόνο αυτά που θεωρούσες ως μειονεκτήματα στην προσωπικότητά σου, αλλά και αυτά που σε βοηθούσαν στην αυτοεκτίμησή σου. Την εργατικότητά σου, τη σοβαρότητά σου, τη σοβαροφάνειά σου… Εκείνες τις ώρες, είσαι εύφορο έδαφος για να αντιμετωπίσεις τη ζωή σα λευκό χαρτί, σα να είσαι ανοιχτός στο ενδεχόμενο ότι όλα όσα πιστεύεις μπορεί να είναι λάθος και είσαι έτοιμος να τα βάλεις στο τεστ. Εκείνες τις στιγμές είσαι έτοιμος να γίνεις πάλι παιδί. Και να μάθεις πολλά από αυτή την ειλικρίνια.

Λένε ότι οι άνθρωποι που έρχονται στη ζωή σου δεν είναι τυχαίοι, αλλά πιθανοί συντελεστές στην πορεία που θα ακολουθήσεις. Δε νομίζω ότι πιστεύω στη μοίρα, αλλά πιστεύω ότι αν είσαι ανοιχτός στο ενδεχόμενο, είσαι επίσης ικανός να δεχτείς τη θετική επίδραση των ανθρώπων που περνούν από το μονοπάτι σου. Η ευγνωμοσύνη, η χαρά μου, για την υγεία της μητέρας μου, σε συνδυασμό με το σβήσιμο των δεδομένων από την ισοπέδωση που δημιουργεί ο φόβος, με έκαναν πιο ελεύθερο, πιο ανοιχτό να αναθεωρήσω την κοσμοθεωρία μου. Ο κολλητός μου φίλος εμφανίστηκε σε μια τέτοια εύφορη στιγμή για να με διδάξει την ανέμελη πτυχή της ζωής, την ψυχαγωγία του ‘τώρα’. Το ‘Απλά Ζωή’ γεννήθηκε από το συνδυασμό.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s