Posts Tagged ‘aegean’

ΓΙΟΥΡΟΤΑΜΠΕΛΕΣ

02.04.2011

Το προηγούμενο κεφάλαιο γράφτηκε κι αυτό σε πτήση, από την Αθήνα στο Λονδίνο. Αυτή τη φορά την πτήση κάλυπτε η ίδια η Aegean, ως χορηγός της ΕΡΤ, κι εγώ βρέθηκα στην Αθήνα για τις προωθητικές ανάγκες του τραγουδιού Watch My Dance, το τραγούδι που θα εκπροσωπήσει την Ελλάδα στη Eurovision του 2011.

Αλλά πως βρέθηκα εγώ σε κομμάτι της Eurovision; Είναι η ερώτηση που απαντάω στη μεγαλύτερη συχνότητα απ’ όλες στους δημοσιογράφους από την ημέρα του ελληνικού τελικού. Την απαντάω από την ημέρα που ο Γιάννης Χριστοδουλόπουλος μου έπαιξε τη μαγική αυτή σύνθεση από το Skype και στον εαυτό μου. Και έχοντας 3 μέρες στο Λονδίνο πριν την αρχή των ευρωπαϊκών συναυλιών για το κομμάτι, την απαντάω και σε αυτό το ημερολόγιο – και η απάντηση παραμένει η ίδια…

Η σύνθεση με άγγιξε στην ψυχή, ο συνδυασμός με τους στίχους με ανατρίχιασε – οι μοναδικές ενδείξεις ενός αληθινά καλού τραγουδιού για εμένα. Και εκείνη τη στιγμή είπα στο Γιάννη “το τραγούδι γαμάει!” και ήξερα ότι ήθελα να πάρω μέρος και να ερμηνεύσω το rap. Ακόμα κι αν ήταν για τη Eurovision, ένοιωθα ότι δεν ήταν ένα Eurovision κομμάτι. Ήταν κάτι μεγαλύτερο κι αληθινότερο, και είναι η ουσία των πραγμάτων που μετράει, όχι οι ταμπέλες. Έπιασα τον εαυτό μου να κάνω αυτό το διάλογο με τη συνείδησή μου. Ήξερα τα σχόλια που θα άκουγα από τη σκηνή μου και απ’ όλους τους εναλλακτικούς. Ήξερα το στίγμα που κουβαλάει ο θεσμός και παρόλη την προώθηση που μπορεί να σου δημιουργήσει, πόσο γρήγορα μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ. Αλλά γνώριζα τι μου είχε πει η μουσική μου συνείδηση και αυτή έχει υπάρξει πάντα η πυξίδα, πέρα από θεσμούς και ταμπέλες. Αν κάτι μου μιλάει στην καρδιά, θα ήμουν υποκριτής να μην το κάνω βάσει ταμπέλας. Και το οξύμορο σ’ αυτή την περίπτωση είναι ότι πάλι ακολούθησα τη μουσική, ενώ στους κυνικούς θα φανεί σαν εμπορική απόφαση. “Όπου Με Πάει Η Μουσική” ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια στο album Aneli3h κι ο στίχος πάλι αντηχεί την πραγματικότητα. Όπως και το “πολέμα το σύστημα μέσα από το σύστημα” που είχα πει κάποτε στον “Άλλο Μπάμπη”, σ’ ένα από τα πρώτα κομμάτια που έγραψα σαν Stereo Mike. Τώρα, μ’ ένα κοινωνικό λοιπόν κομμάτι σ΄ ένα διεθνή διαγωνισμό που πολλοί περιγράφουν σαν εμπορικό πανηγύρι, μένω συστηματικός στο μανιφέστο μου, κι αν οι σκληροπυρηνικοί κρίνουν τις κινήσεις μου, δεν έχουν τίποτα ουσιαστικό να πουν για το υλικό μου, τη μουσική και τους στίχους που πάντοτε πρεσβεύω.

ANELI3H VS. EUROVISION

Βέβαια τα πράγματα ποτέ δεν είναι μονόπλευρα και η μεταβλητή της Eurovision σίγουρα επηρεάζει την κυκλοφορία της Ανέλιξης με τρόπους που μόνο στο χρόνο θα γίνουν γνωστοί.

Όταν ηχογράφησα το ραπ για το Watch My Dance εδώ στο Λονδίνο, το έστειλα στους Έλληνες συνεργάτες περιμένοντας την άποψή τους και το αποτέλεσμα της μίξης πριν τα πράγματα προχωρήσουν περαιτέρω. Όπως όμως γίνεται πάντα σε τέτοιες στιγμές, είχαν προλάβει μέσα σε δύο μέρες να ενθουσιαστούν, η μίξη είχε τελειώσει και όσο συζητούσα το ενδεχόμενο αλλαγών, το mastering προχώραγε γιατί η ΕΡΤ το είχε ήδη συμπεριλάβει στην εξάδα του ελληνικού τελικού. Όταν άκουσα την τελική μίξη είχα κάποιες αισθητικές διαφωνίες, κυρίως με την ποσότητα “βάθους” στα φωνητικά (που μεν βοηθούσε την επικότητα του τραγουδιού αλλά εκλαΐκευε υπερβολικά τα λαϊκά μέρη), όπως επίσης το σημείο “και τα χέρια ανοιχτά” που έβρισκα ερμηνευτικά πολύ θεατρικό για τη hip-hop τουλάχιστον αισθητική. Ένοιωσα παγιδευμένος που βρέθηκα στη δύσκολη θέση να αποδεχθώ μια εκδοχή που με έβρισκε ασύμφωνο (έστω σε δύο μικρά σημεία), προκειμένου να επιτρέψω την κυκλοφορία μιας συλλογικής δουλειάς την οποία αν απέτρεπα θα καθιστούσα τον εαυτό μου σαμποτέρ. Δεν είναι ωραίο να βρίσκεσαι προ τετελεσμένων καταστάσεων, αναγκασμένος να φανείς εσύ ‘δύσκολος’. Αλλά το είδα όλο αυτό και από ένα άλλο πρίσμα…

Το σύμπαν ίσως μου έκανε ένα προωθητικό δώρο για το νέο μου άλμπουμ, που αν τα πράγματα δεν είχαν επιταχυνθεί έτσι, εγώ μπορεί να είχα αποτρέψει ή να μην είχα δεχθεί. Ίσως με έφερνε προ τετελεσμένων γεγονότων για το καλό ενός δίσκου που τόσο είχα δουλέψει και που είχε βρει τόσα εμπόδια στην πορεία του. Από τα ξεκαθαρίσματα με managers και εταιρίες ως την προωθητική αδράνεια και έλλειψη υποστήριξης απέναντι στο νέο υλικό.

Το “Απλά Ζωή” ήταν έτοιμο ένα χρόνο πριν την κυκλοφορία του και την κυκλοφορία του Aneli3h. Ένας περιπετειώδης χρόνος που με είδε να επαναπροσδιορίζω τη δημιουργική μου ελευθερία με όποια τιμήματα αυτό κι αν είχε. Το τίμημα του να μείνω σε μια εταιρία χωρίς να είμαι βέβαιος για την προώθηση που θα είχε η δουλειά μου για παράδειγμα. Γιατί όσο κι αν επαναπροσδιόριζα τη σχέση μου με την εταιρία αυτή – της οποίας τα στελέχη με κέρδιζαν καθημερινά με τον τρόπο τους, αποδεικνύοντας ότι ο αρνητικός παράγοντας ενδιάμεσά μας στο παρελθόν, ίσως να ήταν όντως το management – δεν έπαυα να ανησυχώ για την τύχη του ‘παιδιού’ μου, που άφηνα στα χέρια, όπως και να το κάνουμε, ενός αβέβαιου μηχανισμού. Παρέμενε και το τίμημα της νέας μου ανεξάρτητης πορείας, που αν και σήμαινε απόλυτη ελευθερία και έλεγχο των καταστάσεων, σήμαινε και πολύ περισσότερη δουλειά.

Έτσι το αναμενόμενο hit δεν παίχτηκε πολύ σε κανένα από τα δύο μουσικά κανάλια και το mainstream ραδιόφωνο δεν το έβαλε στις λίστες του. Είχε χαθεί η στιγμή του, είχε περάσει η μόδα του, είχαν ταχθεί δάχτυλοι εναντίον του; Ο συγχρονισμός με το Watch My Dance θα βοηθούσε ή θα το έθαβε κι άλλο; Θα δικαιωνόταν σε δικιά του στιγμή και θα έβρισκε το δρόμο του; Τελικά, η εταιρία μου ήξερε να τρέξει το υλικό μου; Και μ’ όλες αυτές τις ερωτήσεις στο μυαλό, πρέπει να αφήσω το single και το album να πάρουν το δρόμο τους και να συγκεντρωθώ για ενάμιση μήνα στην ασύμμετρη προσοχή που δίνει η χώρα στα τρία λεπτά της Eurovision. Και για να το κάνω αυτό πρέπει να υπενθυμίσω – να υπενθυμίζω – στον εαυτό μου τον αρχικό ενθουσιασμό που ένοιωσα για το κομμάτι, και να το δω όλο αυτό σαν ένα project με αρχή και τέλος, που μετά τις 14 Μαΐου θα έχει αφήσει ένα καλό αποτέλεσμα για την πορεία μου και τη συλλογική μας προσπάθεια.

Το ANELI3Η είναι το καλύτερό μου άλμπουμ μέχρι τώρα, είναι ποτισμένο με ιδρώτα, εμπειρίες και αγάπη. Και ξέρω ότι κάπως, κάπου, κάποτε θα βρει το δρόμο που του αξίζει προς τα αυτιά και τις καρδιές των ακροατών του. Ίσως κάτι άλλο, καλό να του συμβεί. Ίσως συμβαίνει. Πόσο χρόνο, πόση ενέργεια δίνουμε για πράγματα με αβέβαιο αντάλλαγμα; Αλλά είναι η ανάγκη της έκφρασης και η χαρά της κάθαρσης που τρέφει τη δημιουργία, όχι η υπόσχεση ανταλλάγματος. Κατά βάθος δε θέλουμε λεφτά για τους δίσκους μας, αλλά αγάπη.

Advertisements